De relatie tussen de mensheid en de koala reikt terug over minstens 40 duizend jaar. De koala speelde een rol in de inheemse cultuur en is verbonden met verschillende verhalen uit de Dreamtime creaties. In gebieden als Woodenbong aan de noordkust van New South Wales heeft de koala een rol als totemdier en zetelt in rustplaatsen van spirituele voorouders. Door heel Oost Australië bestaan vele inheemse legendes die verschillende aspecten behelsen van de anatomie en algemene biologie van de koala, zoals we die vandaag de dag kennen. Het is ook wel interessant op te merken dat, met het oog op de vaak aangehaalde betekenis van het woord koala als het dier dat niet drinkt en het wetenschappelijk bewezen feit dat ze dat wel doen, veel legendes van de aboriginals een sterke relatie leggen tussen deze twee.

Oude archiefstukken tonen aan dat verschijningen van koalas door de Europeanen niet eerder werden vastgelegd dan 1798. Ze werden onmiddellijk gelijk gesteld aan de luiaards van Zuid Amerika. Deze misvatting zette zich de komende 16 jaren voort toen ze werden vergeleken met apen, luiaard, lemurs, lorises (een zoogdier dat in de bomen van Zuid Amerika woont) en buffoons (een luiaard-achtig dier uit Zuid Amerika). Het duurde tot 1814 voordat de koala werd erkend als een uniek buideldier, een zoogdier in een eigen categorie.

Uiteraard heeft de koala de afgelopen 200 jaar drastisch geleden onder de hand van de blanke man, maar van tijd tot tijd hebben groepen mensen gepoogd dit recht te zetten door kolonies naar nieuwe of eerder door koalas bewoonde gebieden te verhuizen. Sommige van deze pogingen waren succesvol, terwijl andere dat niet waren. Het is een weerspiegeling van hoe weinig werkelijk bekend is over de behoeften van het dier en zijn reactie op een nieuwe leefomgeving. Onder de huidige wetgeving is de koala volledig beschermd en het is illegaal een koala in gevangenschap te houden, behalve met toestemming van overheidinstanties.